Podium in Amsterdam

De eerste wedstrijd van het seizoen, op onze baan. Ik voel me al wel beter, maar nog niet optimaal na mijn griepje in Inzell. 

De loze ronde is voor ons, team Port of Amsterdam. Joeri aan kop, ik erachter, Casper sluit aan. 20 rondes gaat het goed, ik zit veel voorin, en dan voel ik al de eerste vermoeidheid. Hmmm, dat valt tegen. Ik laat me terugzakken naar de buik van het peloton. En zie dat Joeri, Victor en Koen veel werk verrichten. Wat een sterke ploeg hebben we weer dit jaar! Er zijn de nodige ontsnappingspogingen, maar geen zet er door. Het peloton is vaak op een lint, breekt soms, maar dan schuift de boel toch weer in elkaar. De wind is hard genoeg om de ontsnappingen tegen te werken.

Na de nodige rust in de luwte van het peloton schuif ik weer naar voren. Loerend op een kansrijke ontsnapping waar ik bij kan aansluiten. De eerste pogingen lopen op niets uit. Maar dan is er een groepje, ik sluit aan. We zijn met 5 man en kijken even de kat uit de boom. Maar dan gaan we draaien. Het duurt even, maar dan lopen we gestaag uit op het peloton, de ontsnappingen achter ons falen. Niemand die de jump kan maken. De laatste meters komt Koen ons halen en we sluiten aan. Op dat moment gaat het nog bijna fout als ik het ijzer van een medevluchter aantik. Op naar de finish. Joeri laat nog even zien dat hij vandaag eigenlijk de sterkste man in koers is. Na al het controlewerk en de nodige ontsnappingen, beukt hij zich los van het peloton. Zelfs de eindsprint van het peloton kan hem niet van de 6e plaats afhouden. De kopgroep van 5 doet de laatste rondes rustig aan, we lijken allemaal kapot door het rondje. 1 ronde voor het eind gaat het tempo er in. ik reageer alert en lig goed in de laatste bocht, maar waaier net iets te ver uit. Als 3e dender ik op de finish af en die plek houd ik vast.

Lekker. Vandaag had ik niet de beste benen, maar ook dan kan je kennelijk podium rijden. En als bonus mag ik het witte jasje van de beste jongere aantrekken.